امید پرسپولیس به تاریخ سازی در فینال آسیا

برای دیدن ویدیوهای بیشتر از آلبوم ورزشی ما اینجا کلیک کنید

​​​​​​​​​​​فینال یورو 2016 را یادتان می آید؟

پرتغال و فرانسه؛

فرانسه ای که از همان اول به خاطر مهره های بااستعداد و کارسازش یکی از امیدهای اصلی قهرمانی بود،

به فینال هم رسید، 

ولی شاید به چشم عده ی زیادی آنطور که باید میبود و بازی میکرد، نبود و بازی نکرد و خیلی ها هم این بازیکن سوزی ها را می انداختند گردن از مو باریک تر دشام...!

پرتغال هم به فینال رسید،

با آن همه انتقاد که آی همه اش را مساوی کرده اند و با پنالتی رسیده اند به فینال و چه میدانم از همین حرف ها...

به هر حال هر دو در فینال بودند و اگر از ده نفر میپرسیدی بازی نهایی را کدامشان میبرد هشت تایشان میگفتند پرتغال میبازد، حتی با رونالدو...

و رونالدو که همان دقایق ابتدایی مصدوم شد آن هشت نفر شدند 9 تا، اگر از ده نفر میپرسیدی کدامشان قهرمان یورو میشود 9 تایشان میگفتند فرانسه!

رونالدو که ضربه خورد، روی زمین که نشست از استیصال، خودش که به این باور رسید که دیگر نمیتواند ادامه دهد و اوضاع چقدر وخیم است، 

شروع کرد به اشک ریختن!

رونالدو از زمین بیرون رفت!

ستاره خارج شد و یک تیم توی زمین ماند که ستاره اش و نام و نشانش را توی محوطه ی سبز رنگ نداشت...

اما چه شد که پرتغال قهرمان شد؟

رونالدو لحظه ای که از زمین خارج شد باور به قهرمانی را درون خودش نکشت... او به این باور رسیده بود که باور و اعتقاد به قهرمانی میتواند جام را مال آنها کند...

میدانی؟ رفت ایستاد کنار زمین و شروع کرد به تزریق باور به هم تیمی هایش، شروع کرد به باور رساندن آنها، که ما قهرمانیم، باید بجنگیم و در دست بگیریمش...

به اعتقاد خیلی ها نقش رونالدو آن شب کنار زمین بیشتر از خیلی از دفعاتی بود که در زمین حضور داشت...

پرتغالی ها آن شب قهرمان شدند...

به این دلیل که تیم بودند و خواستند برسند به جامی که داشت توی ذهنشان هی هر ثانیه پررنگ تر میشد!

حالا...

امروز،

در قلب ایران،

میان سرخ ترین آزادی تاریخ،

مردانی به رسم و روش بزرگترین قهرمانان تاریخ؛

چنگ انداخته اند به سمت رویای بزرگشان،

برای در آغوش گرفتن آرزوهایشان...

فریادهایشان از سر غیرت است و اشک هایشان از جنس رسیدن...

حالا مردانی با پیراهن سرخ،

با غم بزرگی بر دل،

اما همچنان به پشتوانه ی کوه بزرگی از غیرت،

از ممکن شدن رویایی حرف میزنند که در اعماق قلب و مغز و روح و روانشان پروشش داده اند...

حالا دست های خالیشان دارد از آرزوهایشان پرمیشود...

آرزوهایی که یک قدم مانده به تحقّقشان!

حالا آنها با تمام کمبود هایشان، با تمام سختی هایشان، با تمام محدودیت هایشان و بدون هیچ ستاره ی پر ادعایی،

تنها با جنگندگی و امید، امید به رسیدن، امید به شدن،

در آستانه ی قلّه اند...

حالا آنها الهام بخشند؛

برای تمام کسانی که با دست های خالی و پاهای بسته، 

تصمیم به برآورده کردن آرزوهای بزرگشان گرفتند...

بدون هیچ کم کاری ای،

بدون هیچ آه و ناله ای،

دست هایشان را از امید پرکردند و خواستند برسند...

برایشان رسیدن بخواهیم!