نقطه دید: سینمای اکسپریمنتال

تولید 1992

فیلمی از مانی پتگر

مردم در حالِ انتظار در ایستگاهِ اتوبوس ...

[دغدغه‌ام در این فیلم امکان دادن به "تعبیر پذیریِ تصاویر"، بدونِ قصدِ "قصه گویی" بوده است. ولی‌ از طرفی‌ هم می‌دانستم که انسان نمی‌تواند بدونِ "قصه" زندگی‌ کند. "قصه" به او امنیت می‌‌دهد، تماشاگر می‌‌تواند نتیجه بگیرد.

"قصه" به او چهارچوبی برای دو دو تا چهار تا می‌‌دهد (گرچه که همه مان می‌دانیم که زندگی‌ آن قدر‌ها هم دو دو تا چهار تا نیست). بنابرین فقط در پلانِ آخرِ فیلم خواستم مثلا کمی‌ "قصه" بگویم ...]